Shloka 27
Nārada’s Hymn to Viṣṇu
Nāradasya Viṣṇu-stavaḥ
यन्नामसङ्कीर्तनतो गजेन्द्रो ग्राहोग्रबन्धान्मुमुचे स देवः । विराजमानः स्वपदे पराख्ये तं विष्णुमाद्यं शरणं प्रपद्ये ॥ २७ ॥
yannāmasaṅkīrtanato gajendro grāhograbandhānmumuce sa devaḥ | virājamānaḥ svapade parākhye taṃ viṣṇumādyaṃ śaraṇaṃ prapadye || 27 ||
ആരുടെ നാമസങ്കീർത്തനം മാത്രത്താൽ ഗജേന്ദ്രരാജൻ ഗ്രാഹത്തിന്റെ ഭീകരബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി—ആ പ്രഭു ‘പര’ എന്ന സ്വപരമ പദത്തിൽ ദീപ്തമായി വിരാജിക്കുന്നു. ആ ആദി വിഷ്ണുവിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.
Narada (as a devotional hymn within the narration to the Sanatkumara brothers)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It asserts that remembrance and chanting of Vishnu’s Name is itself liberating power, exemplified by Gajendra’s deliverance, and culminates in śaraṇāgati—taking refuge in the primordial Lord who abides in the supreme state (‘Para’).
Bhakti here is presented as nāma-saṅkīrtana joined with surrender: the devotee calls upon Vishnu’s Name in संकट (distress) and entrusts oneself to Him as the ultimate protector and final refuge.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is the sādhana of nāma-japa/saṅkīrtana (devotional recitation), a core practice repeatedly recommended in Purāṇic dharma for spiritual protection and release from bondage.