Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 47
Śokanivāraṇa: Non-brooding, Impermanence, Contentment, and Śuka’s Renunciation
नैनं प्रज्ञा सुनियतं त्रायते नापि पौरुषम् । स्वभावाद्यत्नमातिष्ठेद्यत्नवान्नावसीदति ॥ ४७ ॥
nainaṃ prajñā suniyataṃ trāyate nāpi pauruṣam | svabhāvādyatnamātiṣṭhedyatnavānnāvasīdati || 47 ||
വെറും പ്രജ്ഞയോ, നന്നായി നിയന്ത്രിത ശാസനയോ, അല്ലെങ്കിൽ മാത്രം പൗരുഷമോ—ഇവ ഒന്നും മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് സ്ഥിരമായ പരിശ്രമം ചെയ്യുക; പരിശ്രമിക്കുന്നവൻ പതനത്തിലാഴുകയില്ല।
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-Dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It emphasizes that liberation-oriented progress depends on sustained, practical effort aligned with one’s temperament (svabhāva), not on intellect, restraint, or bravado taken in isolation.
Bhakti is strengthened by consistent practice suited to one’s nature—regular remembrance, japa, worship, and service—so devotion becomes steady rather than merely conceptual or occasional.
No single Vedāṅga is directly taught; the practical takeaway is methodological: adopt a disciplined routine (sādhana) and apply it persistently, tailoring practice to one’s capacity and disposition.