Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 92
Anadhyaya and the Winds: From Vedic Recitation Protocol to Sanatkumara’s Moksha-Upadesha
वध्यते तप्यते चैव भयवत्यर्मभिः सदा । ततो निवृत्तो बंधात्स्वात्कर्मणामुदयादिह ॥ ९२ ॥
vadhyate tapyate caiva bhayavatyarmabhiḥ sadā | tato nivṛtto baṃdhātsvātkarmaṇāmudayādiha || 92 ||
അവൻ എപ്പോഴും ഭയഭരിതമായ ക്ലേശങ്ങളാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രഹരിക്കപ്പെടുകയും തപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു; പിന്നെ ഇവിടെ തന്നെ സ്വകർമ്മങ്ങളുടെ ഉദയവും ഫലാരംഭവും മൂലം ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് നിവൃത്തിയിലേക്കു തിരിയുന്നു।
Sanatkumara (teaching Narada in the Moksha-Dharma dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
It highlights how repeated fear and suffering are symptoms of bondage (bandha), and how liberation begins with nivṛtti—turning away from attachment—when one clearly sees the arising and consequences of one’s own karma.
While the verse speaks in karma–moksha language, its implication supports bhakti: recognizing the misery of samsara and the limits of karma prompts surrender and God-oriented living, which accelerates detachment from bondage.
No specific Vedanga is taught directly; the practical takeaway is ethical self-audit of karma (cause-and-effect) and cultivating nivṛtti (withdrawal from harmful action and craving), which supports all sadhana and ritual discipline.