Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 29
Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
सहोऽनुदात्तेदेकस्तु रमैकोऽप्यात्मनैपदी । सदस्रय उदात्तेतः कुचाद्वेदा उदात्त इत् ॥ २९ ॥
saho'nudāttedekastu ramaiko'pyātmanaipadī | sadasraya udāttetaḥ kucādvedā udātta it || 29 ||
നിയമസമൂഹത്തിൽ ‘സഹ’ അനുദാത്തസ്വരയുക്തമെന്നു ഗണിക്കുന്നു; ‘രമ’ ഏകരൂപമായിട്ടും ആത്മനേപദിയെന്നു നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ‘സദസ്രയ’ ഉദാത്തചിഹ്നിതം; ‘കുച’യിൽ നിന്ന് ‘വേദാഃ/വേദാ’യും ഉദാത്തമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു॥२९॥
Sanatkumāra (teaching Nārada the technical marks of Śikṣā/Vyākaraṇa usage)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
FAQs
It emphasizes that correct Vedic recitation depends on precise phonetics—especially udātta/anudātta accents—because mantra efficacy and faithful transmission of Vedic knowledge rely on accurate sound.
While not directly devotional, it supports bhakti practice by safeguarding mantra-śravaṇa and japa: devotion expressed through Vedic or Vaiṣṇava mantra recitation must preserve correct pronunciation and accent.
Śikṣā (phonetics) through udātta/anudātta accent indications, and Vyākaraṇa usage through noting forms that take ātmanepada (middle-voice) endings.