Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 28
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
हरेऽव विष्णोऽवेत्येषादसोमादप्यमी अधाः । शौरी एतौ विष्णु इमौ दुर्गे अमू नो अर्जुनः ॥ २८ ॥
hare'va viṣṇo'vetyeṣādasomādapyamī adhāḥ | śaurī etau viṣṇu imau durge amū no arjunaḥ || 28 ||
“ഹരേ!” “ഓ വിഷ്ണോ!”—ഇത് രക്ഷാവചനമാണ്. സോമലോകത്തിൽ നിന്നുമെങ്കിലും അധോലോകങ്ങളിൽ നിന്നുമെങ്കിലും, ശൗരിയും വിഷ്ണുവും—ഈ ഇരുവരും ഞങ്ങളെ കാത്തുകൊള്ളട്ടെ. ദുരിതത്തിലും അപകടത്തിലും അവർ സംരക്ഷിക്കട്ടെ; വീരനായ അർജുനനും ഞങ്ങൾക്ക് രക്ഷകനാകട്ടെ.
Narada (within a Moksha-Dharma/protective recitation context; framed in the Narada–Sanatkumara dialogue tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
FAQs
It emphasizes smaraṇa (remembrance) of Hari/Viṣṇu as a protective and liberating act: calling the divine names is presented as a shield across all realms (higher and lower), aligning fearlessness with Mokṣa-dharma.
Bhakti is shown as immediate and practical: simple invocation—“Hare, O Viṣṇu”—is treated as effective refuge (śaraṇāgati), especially “in danger” (durge), where the devotee relies on the Lord’s presence rather than personal power.
The verse functions like a concise protective formula (rakṣā-ucchāra). While not a technical Vedāṅga lesson, it reflects applied mantra-prayoga: correct invocation, divine epithets (Hari, Viṣṇu, Śaurī), and situational use (in peril) consistent with dhārmic recitation practice.