Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 28
Bharata’s Attachment and the Palanquin Teaching on ‘I’ and ‘Mine’
पितेव सास्त्रं पुत्रेण मृगपोतेन वीक्षितः । मृगमेव तदाद्राक्षीत्त्यजन्प्राणानसावपि ॥ २८ ॥
piteva sāstraṃ putreṇa mṛgapotena vīkṣitaḥ | mṛgameva tadādrākṣīttyajanprāṇānasāvapi || 28 ||
പിതാവ് പുത്രനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവൻ ആ മൃഗക്കുട്ടിയെ നോക്കി. ആ നിമിഷം അവന് മാന് മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ; പ്രാണം വിടുമ്പോഴും മനസ് അതിലേയ്ക്ക് തന്നെ പതിഞ്ഞിരുന്നു।
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-Dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It emphasizes the doctrine of mental fixation (smṛti) at the time of death: the object held in consciousness at the final moment strongly conditions the next state of existence, so attachment can obstruct moksha.
By contrast: if the mind can cling so powerfully to a deer, it can and should be trained to cling to Vishnu/Narayana at the final moment—making bhakti and constant remembrance (smaraṇa) the practical safeguard against worldly attachment.
Not a technical Vedanga lesson; the practical takeaway is yogic/Smriti discipline—training attention and memory through japa, dhyana, and daily recitation so the mind naturally remembers the Divine rather than sense-objects at death.