Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 92
Threefold Suffering, Twofold Knowledge, and the Definition of Bhagavān (Vāsudeva); Prelude to Keśidhvaja–Janaka Yoga
अदेहे ह्यात्मनि प्राज्ञो ममेदमिति मन्यते । इत्थं च पुत्रपौत्रेषु तद्देहोत्पादितेषु च ॥ ९० ॥
adehe hyātmani prājño mamedamiti manyate | itthaṃ ca putrapautreṣu taddehotpāditeṣu ca || 90 ||
ആത്മാവ് ദേഹരഹിതനായിരിക്കെ പോലും, മനുഷ്യൻ ഭ്രമിച്ച് ‘ഇത് എന്റെത്’ എന്നു കരുതുന്നു. അതുപോലെ പുത്രന്മാരിലും പൗത്രന്മാരിലും, തന്റെ ദേഹത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച സന്തതികളിലും ‘എന്റെത്’ എന്ന ബോധം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു.
Sanatkumara (teaching Narada in the Moksha-Dharma dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
FAQs
It exposes the core bondage: projecting ‘mine-ness’ onto the body and then onto family and lineage, even though the true Self (Ātman) is bodiless and unattached.
By diagnosing attachment (mama-bhāva) as delusion, it implies the bhakti remedy: shifting ownership and identity from “mine” to “Vishnu’s,” cultivating surrender and detachment while living in the world.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; it is a Moksha-Dharma point—discriminating the Ātman from body-based relations, which supports right conduct and renunciation.