अथास्य हृदयं भित्त्वा जगाम धरणीतलम् ततो मुहूर्तादस्वस्थो दानवो दारुणाकृतिः //
athāsya hṛdayaṃ bhittvā jagāma dharaṇītalam tato muhūrtādasvastho dānavo dāruṇākṛtiḥ //
പിന്നീട് അവന്റെ ഹൃദയം ഭേദിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അവൻ ഭൂമിതലത്തിലേക്ക് വീണു; അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭീകരാകൃതിയുള്ള ആ ദാനവൻ ക്ഷീണിച്ച് അസ്ഥിരനായി.
This verse is not about Pralaya; it is a battle-outcome description showing immediate consequence—injury leads to collapse—rather than cosmic creation or dissolution.
Indirectly, it reinforces the Matsya Purana’s moral logic of karma and accountability: violent, harmful forces (symbolized by the Dānava) meet downfall, supporting the king’s duty to restrain adharma and protect order.
No Vāstu, temple-building, or ritual procedure is taught in this verse; it functions as narrative imagery within a combat episode.