*सूत उवाच प्रादुरासीत्प्रतीहारः शुभ्रनीलाम्बुजाम्बरः स जानुभ्यां महीं गत्वा पिहितास्यः स्वपाणिना //
*sūta uvāca prādurāsītpratīhāraḥ śubhranīlāmbujāmbaraḥ sa jānubhyāṃ mahīṃ gatvā pihitāsyaḥ svapāṇinā //
സൂതൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ഒരു പ്രതീഹാരൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; നീലത്താമരപോലെ ശുഭ്രമായി പ്രകാശിക്കുന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ. അവൻ മുട്ടുകുത്തി ഭൂമിയിലിറങ്ങി, സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വായ് മറച്ചു.
This verse does not describe pralaya; it describes ritual/ceremonial protocol—an attendant’s respectful posture and controlled speech (covering the mouth) within a sacred setting.
It models dharmic etiquette: humility (kneeling) and restraint in speech (covering the mouth), virtues applicable to rulers and householders when approaching elders, teachers, or sacred rites.
The appearance of a pratīhāra points to temple/ritual administration: a designated gatekeeper/attendant who maintains decorum at entrances and during proceedings—an aspect of organized worship practice often discussed alongside Vastu and ritual manuals.