दिव्यभोगोपभोगानि नानारत्नयुतानि च पुष्पोत्करैश्च सुभगास् त्रिपुरस्योपनिर्गमाः परिखाशतगम्भीराः कृता मायानिवारणैः //
divyabhogopabhogāni nānāratnayutāni ca puṣpotkaraiśca subhagās tripurasyopanirgamāḥ parikhāśatagambhīrāḥ kṛtā māyānivāraṇaiḥ //
ത്രിപുരയുടെ പുറപ്പെടുവാതിലുകളും കവാടങ്ങളും ദിവ്യമായ ഭോഗോപഭോഗങ്ങളാൽ സമൃദ്ധവും, നാനാവിധ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതവും, പുഷ്പകൂമ്പാരങ്ങളാൽ മനോഹരവുമായിരുന്നു. അതിന്റെ ചുറ്റും നൂറുകണക്കിന് അതിഗംഭീരമായ ആഴമുള്ള പരിഖകൾ ഉണ്ടാക്കി, മായാപ്രയോഗങ്ങളും ശത്രുകുതന്ത്രങ്ങളും തടയുവാൻ അവ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു.
This verse is not about Pralaya; it describes engineered splendor and defensive planning—Tripura’s jewel-adorned gateways and deep moats designed to counter hostile deception.
It reflects a king’s rajadharma of protection: establishing secure, well-designed city defenses (gateways, moats, and anti-stratagem measures) while maintaining prosperity and public auspiciousness.
Architecturally, it highlights Vastuvidya themes—ornamented gateways/approaches and deep moats as layered defenses, explicitly including measures against “māyā” (deceptive tactics), a hallmark of strategic fortification planning.