Adhyaya 69: The King’s Neglect of His Wife and the Restoration of Dharma

Verse 53

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे स्वारोचिषे मन्वन्तरे पञ्चषष्टितमोऽध्यायः । यथाहं समतीतञ्च वर्तमानञ्च सर्वतः ॥

ഇങ്ങനെ ശ്രീമാർകണ്ഡേയപുരാണത്തിലെ സ്വാരോചിഷ മന്വന്തരത്തിൽ അറുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. കൂടാതെ—“ഞാൻ എല്ലായിടത്തും ഭൂതവും വർത്തമാനവും അറിയുന്നതുപോലെ…”

Verse 54

आलोच्याज्ञापयेत्युक्ते ततो ज्ञातं मयापि तत् । ततो न दत्तवानर्घमहं तुभ्यं विधानतः ॥

“ആലോചിച്ച് പിന്നെ ആജ്ഞാപിക്കൂ” എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ കാര്യവും എനിക്ക് അറിയപ്പെട്ടു. അതിനാൽ വിധിപ്രകാരം ഞാൻ നിങ്ങള്ക്ക് അർഘ്യം (ആദരാർപ്പണം) നൽകിയില്ല.

Verse 55

सत्यं राजन् ! त्वमर्घार्हः कुले स्वायम्भुवस्य च । तथापि नार्घयोग्यं त्वां मन्यामो वयमुत्तमम् ॥

സത്യമേ, രാജാവേ—നിങ്ങൾ അർഘ്യയോഗ്യനും സ്വായംഭുവ (മനു) വംശജനുമാണ്. എങ്കിലും, ശ്രേഷ്ഠനേ, ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ അർഘ്യയോഗ്യനെന്ന് കരുതുന്നില്ല.

Verse 56

राजोवाच किं कृतं हि मया ब्रह्मन् ! ज्ञानादज्ञानतोऽपि वा । येन त्वत्तोऽर्घमर्हामि नाहमभ्यागतश्चिरात् ॥

രാജാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! ഞാൻ അറിഞ്ഞോ അറിഞ്ഞില്ലാതെയോ എന്ത് ചെയ്തതിനാൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അർഘ്യത്തിന് അർഹനല്ല? ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ഞാൻ നിങ്ങളെ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 57

ऋषिरुवाच किं विस्मृतं ते यत्पत्नी त्वया त्यक्ता च कानने । परित्यक्तस्तया सार्धं त्वया धर्मो नृपाखिलः ॥

ഋഷി പറഞ്ഞു—നീ വനത്തിൽ നിന്റെ ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിച്ചതെല്ലാം മറന്നോ? അവളോടൊപ്പം, ഹേ രാജാവേ, നീ സമസ്ത ധർമ്മവും ഉപേക്ഷിച്ചു.

Verse 58

पक्षेण कर्मणो हान्या प्रयात्यस्पर्शतां नरः । विण्मूत्रैर्वार्षिकी यस्य हानिस्ते नित्यकर्मणः ॥

പതിനഞ്ചുദിവസം വിധിനിർദ്ദേശിത നിത്യകർമ്മങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ മനുഷ്യൻ അസ്പൃശ്യത (ആചാര അശൗചം)യിൽ പതിക്കുന്നു. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം മലമൂത്രങ്ങളാൽ ശുദ്ധിയെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നവർക്കിത് നിത്യധർമ്മങ്ങളുടെ നഷ്ടം തന്നെയാണ്.

Verse 59

पत्नीानुकूलया भाव्यं यथाशीलेऽपि भर्तरि । दुःशीलापि तथा भार्या पोषणीयाऽऽ नरेश्वर ॥

ഭർത്താവിന്റെ പെരുമാറ്റം എങ്ങനെയായാലും, ഭാര്യയ്ക്ക് അനുകൂലമായി തന്നെ പെരുമാറണം. അതുപോലെ, ഹേ നരാധിപാ, ഭാര്യ ദുഷ്ടാചാരിണിയായാലും അവളെ പോഷിക്കേണ്ടതാണ്.

Verse 60

प्रतिकूला हि सा पत्नी तस्य विप्रस्य या हृता । तथापि धर्मकामोऽसौ त्वामुद्योतितवान् नृप ॥

കൊണ്ടുപോയ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഭാര്യ അവനോട് പ്രതികൂലയായിരുന്നു. എങ്കിലും ധർമ്മം ആഗ്രഹിച്ച ആ പുരുഷൻ, ഹേ രാജാവേ, നിന്റെ ദോഷം വെളിപ്പെടുത്തി (നിന്റെ പിഴവ് പ്രകാശത്തിലാക്കി).

Verse 61

चलतः स्थापयस्यान्यान् स्वधर्मेषु महीपते । त्वां स्वधर्माद्विचलितं कोऽपरः स्थापयिष्यति ॥

ഹേ രാജാവേ, സ്വന്തം സ്വധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് സ്ഖലിച്ച മറ്റുള്ളവരെ നീ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ നീ തന്നേ സ്വധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് വിറയലാൽ മാറിയാൽ, നിന്നെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നത് ആരാകും?

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच । विलक्ष्यः स महीपाल इत्युक्तस्तेन धीमता । तथेत्युक्त्वा च पप्रच्छ हृतां पत्नीं द्विजन्मनः ॥

ആ ജ്ഞാനി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ രാജാവ് ലജ്ജിച്ചു. “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞിട്ട്, പിന്നീട് അപഹരിക്കപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണന്റെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.

Verse 63

भगवन् ! केन नीता सा पत्नी विप्रस्य कुत्र वा । अतीतानागतं वेत्ति जगत्यवितथं भवान् ॥

ഭഗവൻ, ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഭാര്യയെ ആരാണ്, എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്? ലോകത്തിലെ ഭൂതവും ഭാവിയും തെറ്റില്ലാതെ യഥാർത്ഥമായി നിങ്ങൾ അറിയുന്നു.

Verse 64

ऋषिरुवाच । तां जहाराद्रितनयो बलाको नाम राक्षसः । द्रक्ष्यसे चाद्य तां भूप ! उत्पलावतके वने ॥

ഋഷി പറഞ്ഞു— അവളെ ബാലാകൻ എന്ന രാക്ഷസൻ, ഗിരിസുതൻ (പർവ്വതപുത്രൻ), അപഹരിച്ചു. ഇന്നുതന്നെ, ഹേ രാജാവേ, ഉത്പലാവടക വനത്തിൽ നീ അവളെ കാണും.

Verse 65

गच्छ संयो जयाशु त्वं भार्यया हि द्विजात्तमम् । मा पापास्पदतां यातु त्वमिवासौ दिने दिने ॥

പോകുക— വേഗത്തിൽ ആ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണനെ അവന്റെ ഭാര്യയോടു വീണ്ടും ഒന്നിപ്പിക്കുക; അല്ലെങ്കിൽ അവൻ ദിനംപ്രതി പാപാസനത്തിലേക്ക് വീഴും, നീ വീണതുപോലെ.