Adhyaya 57 — The Ninefold Divisions of Bharata: Mountains, Rivers, and Peoples
पुष्पो गिरिर्दुर्जयन्तो रैवतोऽर्बुद एव च ।
ऋष्यमूकः सगोमन्तः कूटशैलः कृतस्मरः ॥
puṣpo girir durjayanto raivato 'rbuda eva ca | ṛṣyamūkaḥ sagomantaḥ kūṭaśailaḥ kṛtasmaraḥ ||
പുഷ്പഗിരി, ദുര്ജയന്ത, റൈവത, അർബുദ; ഋഷ്യമൂക, ഗോമന്ത, കൂറ്റശൈല, കൃതസ്മര—ഇവയും പർവ്വതങ്ങളാണ്.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
By weaving shared place-names across Purāṇa and Itihāsa, tradition creates a continuous sacred memory. Ethical life is supported by remembrance—one lives within a storied world, not an anonymous one.
‘Sthāna’—continued description of terrestrial features.
Mountains linked with epic narratives (e.g., Ṛṣyamūka) can function as ‘mythic coordinates’—inner states or initiatory thresholds encoded as geography.