Shloka 12
Adhyaya 44 — Subahu’s Counsel to the King of Kashi and Alarka’s Renunciation through Yoga
तदस्य दुःखाद्वैराग्यं सम्बोधादवनिपते ।
समुद्भूतं कृतं कार्यं भद्रं तेऽस्तु व्रजाम्यहम् ॥
tad asya duḥkhād vairāgyaṃ saṃbodhād avanipate / samudbhūtaṃ kṛtaṃ kāryaṃ bhadraṃ te ’stu vrajāmy aham
ഹേ രാജാവേ! ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്തിലും പ്രബോധത്തിലും നിന്നു അവനിൽ വൈരാഗ്യം ഉദിച്ചു. കര്മ്മം സിദ്ധമായി. നിങ്ങള്ക്ക് മംഗളം വരട്ടെ; ഞാൻ പുറപ്പെടുന്നു।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The end of intervention is autonomy: once insight arises, the helper withdraws. The verse models non-possessive guidance—do what is needed, then let go.
Ethical narrative (nīti/ācāra), not a pañcalakṣaṇa cosmological unit.
Detachment is said to arise from both duḥkha and saṃbodha: pain initiates the break, awakening completes it—suggesting a two-step inner process (shock → insight).