Shloka 1
Adhyaya 3 — The Dharmapakshis’ Past-Life Curse and Indra’s Test of Truthfulness
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे चटकॊत्पत्तिर्नाम द्वितीयोऽध्यायः । तृतीयोऽध्यायः । मार्कण्डेय उवाच । अहन्यहनि विप्रेन्द्र स तेषां मुनिसत्तमः । चकाराहारपयसाऽ तथा गुप्त्या च पोषणम् ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe caṭakotpattirnāma dvitīyo 'dhyāyaḥ | tṛtīyo 'dhyāyaḥ | mārkaṇḍeya uvāca | ahanyahani viprendra sa teṣāṃ munisattamaḥ | cakārāhārapayasā tathā guptyā ca poṣaṇam ||
ഇങ്ങനെ ശ്രീമാർകണ്ഡേയ പുരാണത്തിലെ ‘ചടക (ചിറ്റുകുരുവി) ഉദ്ഭവം’ എന്ന രണ്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി മൂന്നാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ! അവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ആ മഹർഷി ദിനംപ്രതി അന്നവും പായസവും നൽകി അവരെ പോഷിപ്പിച്ചു; കൂടാതെ സംരക്ഷണവും സൂക്ഷ്മമായ കാവലുംകൊണ്ട് അവരെ നിലനിർത്തി।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Dharma is shown as consistent, daily responsibility: true merit lies not in a single grand act but in sustained care—feeding, protecting, and fostering those placed under one’s charge.
This verse is not directly sarga/pratisarga/vamśa/manvantara/vamśānucarita data; it belongs mainly to vamśānucarita-style narrative ethics (illustrative conduct within a story) and supports purāṇic dharma instruction.
‘Food (āhāra) + sweet nourishment (pāyasa) + protection (gupti)’ forms a triad of sustaining life: material support, affectionate strengthening, and safeguarding—symbolically the threefold maintenance of embodied beings (śarīra, prāṇa, and security) through sattvic stewardship.