Shloka 4
एष क्रोधवशान् हत्वा पर्वते गन्धमादने । सौगन्धिकानि दिव्यानि कृष्णार्थे समुपाहरत्,ये ही गन्धमादन पर्वतपर क्रोधवश नामवाले राक्षसोंको मारकर द्रौपदीके लिये दिव्य सौगन्धिक कमल ले आये थे। दुरात्मा कीचकोंका संहार करनेवाले गन्धर्व भी ये ही हैं। इन्होंने ही आपके अन्तःपुरमें अनेक व्याप्रों, भालुओं और वराहोंका वध किया है
eṣa krodhavaśān hatvā parvate gandhamādane | saugandhikāni divyāni kṛṣṇārthe samupāharat ||
അർജുനൻ പറഞ്ഞു—“ഇവൻ തന്നെയാണ് ക്രോധവശാൽ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ ആ ദുഷ്ടരെ വധിച്ച് കൃഷ്ണാ (ദ്രൗപദി)ക്കായി ദിവ്യ സൗഗന്ധിക കമലങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നത്. ദുഷ്ടനായ കീചകന്മാരെ സംഹരിച്ച ഗന്ധർവൻ എന്ന നിലയിലും ഇവൻ പ്രസിദ്ധൻ. നിങ്ങളുടെ അന്തഃപുരത്തിൽ അനേകം കടുവകളെയും കരടികളെയും കാട്ടുപന്നികളെയും വധിച്ചതും ഇവൻ തന്നെയാണ്.”
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how uncontrolled anger can drive violent action, yet also frames force as protective when used to defend honor and the vulnerable. It implicitly contrasts righteous protection (guarding Kṛṣṇā/Draupadī and the royal household) with the wickedness of aggressors like the Kīcakas, urging discernment about motive, restraint, and duty.
Arjuna identifies the agent(s) responsible for notable feats: killing foes on Gandhamādana and bringing saugandhika lotuses for Draupadī, destroying the Kīcakas, and eliminating dangerous animals in the inner quarters. The statement functions as recognition/attribution of past deeds to establish identity and capability within the Virāṭa court context.