Shloka 47
Virāṭa’s Conciliation and Uttara’s Account of the Unseen Champion
Bṛhannadā/Arjuna
अथैनं दशभिर्बाणै: प्रत्यविध्यत् स्तनान्तरे । यतमानं पराक्रान्तं कुन्तीपुत्रो धनंजय:,तत्पश्चात् कुन्तीपुत्र धनंजयने विजयके लिये प्रयत्नशील पराक्रमी भीष्मकी छातीमें दस बाण मारकर गहरी चोट पहुँचायी
athainaṃ daśabhir bāṇaiḥ pratyavidhyat stanāntare | yatamānaṃ parākrāntaṃ kuntīputro dhanañjayaḥ ||
അതിനുശേഷം കുന്തീപുത്രൻ ധനഞ്ജയൻ, ജയത്തിനായി പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പരാക്രമത്തോടെ പോരാടുന്ന ഭീഷ്മന്റെ വക്ഷസ്ഥലത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ പത്ത് അമ്പുകൾകൊണ്ട് കുത്തി ആഴത്തിൽ ഭേദിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: valor and effort are honored, yet in battle outcomes depend on disciplined skill and decisive action; heroic striving does not exempt one from the results of combat.
Vaiśampāyana narrates that Arjuna (Dhanañjaya), identified as Kuntī’s son, pierces his opponent in the chest between the breasts with ten arrows while that opponent is still striving valiantly.