Shloka 30
Virāṭa’s Conciliation and Uttara’s Account of the Unseen Champion
Bṛhannadā/Arjuna
तयोर्दिव्यास्त्रविदुषोरस्यतोर्निशिताउछरान् । न विशेषस्तदा राजॉल्लक्ष्यते सम महात्मनो:,राजन! वे दोनों महात्मा दिव्यास्त्रोंके पण्डित थे और एक-दूसरेपर पैने बाण फेंक रहे थे। उस समय उन दोनोंमें कोई अन्तर नहीं दिखायी देता था
tayor divyāstraviduṣor asyator niśitāñ śarān | na viśeṣas tadā rājāl lakṣyate sama-mahātmanoḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! ആ രണ്ടു മഹാത്മാക്കളും ദിവ്യാസ്ത്രവിദ്യയിൽ പണ്ഡിതർ; പരസ്പരം മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ തുടർച്ചയായി എറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ അവരിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണപ്പെട്ടില്ല—ഇരുവരും സമസമം ആയിരുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of kṣatriya excellence: mastery, steadiness, and parity in combat. Ethically, it frames the encounter as a test of disciplined skill rather than mere aggression—two noble warriors meeting as equals, where merit is measured by restraint and capability.
Vaiśampāyana describes a duel in which two great warriors, both proficient in celestial weaponry, exchange sharp arrows. Their abilities appear so evenly matched that no difference between them can be discerned at that moment.