Shloka 28
Virāṭa’s Conciliation and Uttara’s Account of the Unseen Champion
Bṛhannadā/Arjuna
निमेषान्तरमात्रेण भीष्मो<न्यत् कार्मुकं रणे । समादाय महाबाहु: सज्यं चक्रे महारथ: । शरांश्व सुबहून् क्रुद्धो मुमोचाशु धनंजये,किंतु विशाल भुजाओंवाले महारथी भीष्मने पलक मारते-मारते उस युद्धमें दूसरा धनुष ले उसपर प्रत्यंचा चढ़ा दी और क्रोधमें भरकर धनंजयपर बहुत-से बाणोंका प्रहार किया
vaiśampāyana uvāca | nimeṣāntaramātreṇa bhīṣmo 'nyat kārmukaṃ raṇe | samādāya mahābāhuḥ sajyaṃ cakre mahārathaḥ | śarāṃś ca bahūn kruddho mumocāśu dhanañjaye ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—കണ്ണിമയ്ക്കുന്ന നേരംകൊണ്ട് തന്നെ മഹാബാഹുവും മഹാരഥനുമായ ഭീഷ്മൻ യുദ്ധത്തിൽ മറ്റൊരു വില്ലെടുത്തു അതിൽ ഞാണേറ് കെട്ടി സജ്ജമാക്കി. പിന്നെ ക്രോധത്തിൽ ജ്വലിച്ച് ധനഞ്ജയൻ (അർജുനൻ) മേൽ വേഗത്തിൽ അനവധി അമ്പുകൾ വിട്ടു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights two intertwined lessons: (1) the ideal of preparedness and mastery expected of a kṣatriya—swiftly recovering and continuing one’s duty in battle; and (2) the ethical warning that anger (krodha) can drive excessive aggression, intensifying harm even when one acts within the framework of wartime duty.
During combat, Bhīṣma immediately replaces his bow, strings it in an instant, and—angered—rapidly shoots a large volley of arrows at Dhanañjaya (Arjuna), showing both his formidable skill and the heightened ferocity of the encounter.