Mahabharata — Virata Parva, Shloka 33
Adhyāya 55: Pārtha–Rādheya Saṃvāda and Tactical Exchange
Chapter 55
लोहितेन समायुक्तै: पांसुभि: पवनोद्धृतै: । बभूवुर्लोहितास्तत्र भृूशमादित्यरश्मय:,वायुद्वारा उड़ायी हुई रक्तसे सनी धूलके संसर्गसे आकाशमें सूर्यकी किरणें भी अधिक लाल हो गयीं
lohitenā samāyuktaiḥ pāṃsubhiḥ pavanoddhṛtaiḥ | babhūvur lohitās tatra bhṛśam ādityaraśmayaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—കാറ്റിൽ ഉയർന്ന രക്തം കലർന്ന പൊടിയുടെ സ്പർശം മൂലം അവിടെ സൂര്യകിരണങ്ങൾ പോലും അത്യന്തം ചുവപ്പായി തോന്നി. യുദ്ധഭൂമി പൊടിയും പുകയും നിറഞ്ഞിരുന്നു; രക്തരഞ്ജിത കണങ്ങൾ കാരണം സൂര്യപ്രകാശവും രക്തവർണ്ണമായി ദൃശ്യമായി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses nature as a moral mirror: when violence and bloodshed pervade human action, even the sky’s appearance seems corrupted, suggesting that adharma leaves visible and psychological traces in the world.
A wind lifts dust that is mixed with blood, and the airborne red dust makes the sun’s rays look intensely red, heightening the scene’s grim, ominous atmosphere.