Shloka 7
Virāṭa-parva Adhyāya 42 — Duryodhana’s counsel to Bhīṣma on ajñātavāsa risk and raid strategy
विपाठा: पृथव: कस्य गार्ध्रपत्रा: शिलाशिता: । हारिद्रवर्णा: सुमुखा: पीता: सर्वायसा: शरा:
uttara uvāca | vipāṭhāḥ pṛthavaḥ kasya gārdhrapatrāḥ śilāśitāḥ | hāridravarṇāḥ sumukhāḥ pītāḥ sarvāyasāḥ śarāḥ ||
ഉത്തര പറഞ്ഞു—ഈ വിശാലവും കട്ടിയുള്ള ദണ്ഡമുള്ള വിപാഠ അമ്പുകൾ ആരുടേതാണ്? ഇവയിൽ കഴുകന്റെ പറകൾ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്; കല്ലിൽ ഉരച്ച് മൂർച്ചപ്പെടുത്തിയതാണ്. ഇവ ഹരിദ്രവർണ്ണം, മനോഹരമായ അഗ്രഭാഗം, എല്ലാം ഇരുമ്പ് ശരങ്ങൾ തന്നേ—ഇവ ആരുടെ ഉപയോഗത്തിനാണ്?
उत्तर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights discernment and responsibility in the use of power: Uttara carefully examines the weapons and asks whose they are, implying that arms are not neutral objects but belong to a duty-bound context and a rightful wielder.
In Virāṭa’s kingdom, Uttara notices a set of distinctive, high-quality arrows—broad, stone-whetted, vulture-fletched, yellow/gilded, and made wholly of iron—and asks to whom they belong and for what purpose they are kept.