Shloka 13
Virāṭa-parva Adhyāya 23: Report of the Slain Sūtaputras, Royal Orders, and Sairandhrī’s Return
येषां ज्यातलनिर्घोषो विस्फूर्जितमिवाशने: । व्यश्रूयत महायुद्धे भीमघोषस्तरस्विनाम्
yeṣāṃ jyātalanirghoṣo visphūrjitam ivāśaneḥ | vyaśrūyata mahāyuddhe bhīmaghoṣas tarasvinām ||
മഹായുദ്ധത്തിൽ ആരുടെ ഭീമഘോഷം വില്ലിന്റെ ജ്യാതയുടെ ഭയങ്കര നാദംപോലെയും ഇന്ദ്രവജ്രത്തിന്റെ ഗർജ്ജനംപോലെയും കേട്ടിരുന്നുവോ—ആ വീരന്മാർ എന്റെ ഈ ആർത്തവാണി കേട്ട് ഗ്രഹിക്കട്ടെ. ഈ സൂതപുത്രന്മാർ എന്നെ ശ്മശാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily heightens the moral and emotional stakes through vivid battle-sound imagery: power and martial noise are contrasted with a vulnerable human cry. It implicitly warns that sheer force and intimidation can be turned toward unjust ends, and that one should heed a distressed appeal rather than be carried away by violent momentum.
The narrator describes how the fearsome sounds of warriors—bowstrings snapping and thunder-like roars—were heard in a great conflict. In that atmosphere, a speaker (in distress) calls out for attention, saying that ‘sons of a sūta’ are taking him away to the cremation-ground, indicating imminent danger and a plea for intervention.