Mahabharata — Virata Parva, Shloka 20
Virāṭa-parva Adhyāya 22 — Draupadī’s Abduction Attempt and Bhīma’s Suppression of the Kīcakas
गन्धाभरणमाल्येषु व्यासक्त: सविशेषत: । अलंचक्रे तदा55त्मानं सत्वर: काममोहितः
gandhābharaṇamālyeṣu vyāsaktaḥ saviśeṣataḥ | alaṃcakre tadātmānaṃ satvaraḥ kāmamohitaḥ ||
അവൻ കാമമോഹത്തിൽ ആകുലനായതിനാൽ വീട്ടിലെത്തി ഉടൻ തന്നെ സ്വയം അലങ്കരിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ, പുഷ്പമാലകൾ എന്നിവയിൽ അവൻ അത്യധികം ആസക്തനായി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how kāma (desire) can produce moha (delusion), driving a person toward outward adornment and sensory indulgence; ethically, it points to the need for restraint and clarity rather than being led by attachment.
The narrator describes a man, stirred by desire, hastily decorating himself and becoming particularly engrossed in perfumes, jewelry, and garlands—signaling infatuation and preoccupation with sensual presentation.