Shloka 10
द्रौपदी-भीमसेनसंवादः
Draupadī–Bhīmasena Dialogue on Suffering, Kāla, and Daiva
स्त्रीणां चित्तं च दुर्ज्ञेयं युक्तरूपौ च मे मतौ । सैरन्ध्री प्रियसंवासान्नित्यं ककणवादिनी
strīṇāṃ cittaṃ ca durjñeyaṃ yuktarūpau ca me matau | sairandhrī priyasaṃvāsān nityaṃ kakaṇavādinī ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—സ്ത്രീകളുടെ ചിത്തം തീർച്ചയായും ദുർജ്ഞേയം; എങ്കിലും എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ ഇരുവരും തമ്മിൽ യോജിച്ചവരാണ്. പ്രിയസഹവാസബന്ധം കൊണ്ടു സൈരന്ധ്രീ നിത്യം കരുണ നിറഞ്ഞ മൃദുവചനങ്ങൾ പറയുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the limits of confidently judging another’s inner motives—especially in matters of affection and emotion—while also noting how attachment shapes speech and behavior. It cautions against simplistic certainty about what lies in the heart.
In the Virāṭa court context, Vaiśampāyana comments on Sairandhrī (Draupadī in disguise), observing that women’s intentions can be hard to read, yet the pairing under discussion appears suitable; Sairandhrī, attached to her beloved, speaks repeatedly in a plaintive tone.