Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
नेयं मया जातु पुरेह दृष्टा राज्ञो विराटस्य निवेशने शुभा । रूपेण चोन्मादयतीव मां भृशं गन्धेन जाता मदिरेव भामिनी
naivaṁ mayā jātu pureha dṛṣṭā rājño virāṭasya niveśane śubhā | rūpeṇa conmādayatīva māṁ bhṛśaṁ gandhena jātā madireva bhāminī ||
“സുദേഷ്ണേ! വിരാടരാജാവിന്റെ ഈ മംഗളനിവാസത്തിൽ ഇത്തരമൊരു സുന്ദരിയെ ഞാൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. അവളുടെ രൂപം എന്നെ അത്യന്തം ഉന്മത്തനാക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; അവളുടെ സുഗന്ധം എനിക്ക് മദ്യംപോലെ മത്തിയാക്കുന്നു—ആ ഭാമിനി.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how sensory allure—beauty and fragrance—can overwhelm the mind, implying the ethical need for vigilance and self-restraint (indriya-nigraha) even in refined, courtly settings.
In Virāṭa’s palace, the speaker (as narrated by Vaiśampāyana) describes encountering a strikingly beautiful woman never seen there before, emphasizing her captivating form and intoxicating fragrance.