Shloka 42
Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
बीभत्सुरपि गीतेन स्वनृत्येन च पाण्डव: । विराट तोषयामास सर्वाश्वान्त:पुरस्त्रिय:,पाण्डुनन्दन अर्जुनने भी अपने गीत और नृत्यसे राजा विराट तथा अन्तःपुरकी सम्पूर्ण स्त्रियोंको संतुष्ट कर लिया था
bībhatsur api gītena svanṛtyena ca pāṇḍavaḥ | virāṭaṃ toṣayāmāsa sarvāśvāntapura-striyaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— പാണ്ഡുനന്ദനനായ അർജുനൻ (ബീഭത്സു) തന്റെ ഗാനത്താലും സ്വന്തം നൃത്തത്താലും വിരാടരാജാവിനെയും അന്തഃപുരത്തിലെ എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Dharma can require flexibility in outward role while maintaining inner integrity. Arjuna, though a foremost warrior, embraces the arts and a modest courtly function to safeguard the Pāṇḍavas’ vow of concealment and the larger righteous aim.
During the Pāṇḍavas’ incognito stay in Virāṭa’s court, Arjuna (known there in a concealed identity) entertains with song and dance, thereby pleasing King Virāṭa and the women of the palace.