Shloka 82
इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत तीर्थयात्रापर्वमें पुलस्त्यकाथिततीर्थयात्राविषयक बयासीवाँ अध्याय पूरा हुआ,तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा प्राणानुत्सूज्य भारत । नारदेनाभ्यनुज्ञातो लोकान प्राप्रोत्यनुत्तमान् भारत! उस तीर्थमें स्नान करके मनुष्य प्राणत्यागके पश्चात् नारदजीकी आज्ञाके अनुसार परम उत्तम लोकोंमें जाता है
tatra tīrthe naraḥ snātvā prāṇān utsṛjya bhārata | nāradena abhyanujñāto lokān prāpnoty anuttamān ||
ഹേ ഭാരത, ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ജീവിതാന്ത്യത്തിൽ പ്രാണൻ വിട്ടാൽ, നാരദന്റെ അനുജ്ഞയാൽ മനുഷ്യൻ അത്യുത്തമ ലോകങ്ങളെ പ്രാപിക്കുന്നു.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that tīrtha-bathing, when aligned with dharma and validated by a revered sage like Nārada, is portrayed as yielding supreme posthumous attainments—emphasizing purity, right intention, and the guiding role of spiritual authority.
Pulastya is concluding a section on pilgrimage merits, stating that one who bathes at the specified tīrtha and later dies attains the highest realms, having received Nārada’s approval; it functions as a phalaśruti-like statement summarizing the benefit of that sacred place.