Shloka 29
न चाप्यधर्मे न सुहृद्विभेदने परस्वहारे परदारमर्शने । कदर्यभावे न रमेन्मन: सदा नृणां सदाख्यानमिदं विजानताम्,तथा जो लोग सदा इस मनोहर उपाख्यानको स्मरण रखेंगे; उनका मन अधर्ममें, सुहृदोंके भीतर फ़ूट डालनेमें, दूसरोंका धन हरनेमें, परस्त्रीगमनमें अथवा कृपणतामें कभी प्रवृत्त नहीं होगा
vaiśampāyana uvāca |
na cāpy adharme na suhṛd-vibhedane para-svahāre para-dāra-marśane |
kadarya-bhāve na ramen manaḥ sadā nṛṇāṃ sadākhyānam idaṃ vijānatām ||
ഈ സദാമംഗളമായ ഉപാഖ്യാനം യഥാർത്ഥമായി ഗ്രഹിച്ച് നിരന്തരം സ്മരിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും അധർമ്മത്തിൽ, സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ ഭേദം വിതയ്ക്കുന്നതിൽ, പരധനം അപഹരിക്കുന്നതിൽ, പരസ്ത്രീസംഗത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ കൃപണതയുടെ നീചതയിൽ രമിക്കുകയില്ല. ഈ മനോഹരകഥയെ തുടർച്ചയായി ഓർക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം അത്തരം ദുഷ്കൃത്യങ്ങളിലേക്കു തിരിയുന്നില്ല.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Constant remembrance and true understanding of an uplifting sacred narrative restrains the mind from key ethical lapses: unrighteousness, creating rifts among friends, stealing others’ property, violating marital boundaries, and miserly meanness.
Vaiśampāyana concludes or emphasizes the fruit (phalaśruti) of the preceding upākhyāna: those who keep this tale in mind are morally protected, as their minds do not incline toward specific forms of wrongdoing.