वर्ष त्रयोदशमिदं मत्प्रसादात् कुरूद्वहा: | विराटनगरे गूढा अविज्ञाताश्चरिष्यथ,“कुरुनन्दन पाण्डवगण! मेरी कृपासे तुमलोग तेरहवें वर्षमें गुप्तरूपसे विराटनगरमें रहते हुए किसीसे भी पहचाने न जाकर विचरण करोगे
varṣa trayodaśam idaṃ matprasādāt kurūdvaḥāḥ | virāṭanagare gūḍhā avijñātāś cariṣyatha ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “കുരുശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! എന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിങ്ങൾ ഈ പതിമൂന്നാം വർഷം വിരാടനഗരത്തിൽ മറഞ്ഞു പാർത്തു, ആരാലും തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ സഞ്ചരിക്കും.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the dharmic value of disciplined restraint and strategic concealment: success in a righteous goal may require patience, secrecy, and reliance on earned grace rather than open force.
The speaker foretells/assures that the Pāṇḍavas will complete their required thirteenth year of exile in anonymity, residing in Virāṭa’s city without being recognized.