Shloka 9
इदमत्यद्भुतं भीरु यतो जातो5स्मि भाविनि । दृष्टवान् देवगर्भो5यं मन्येडस्माकमुपागतः,'भीरु! भाविनि! जबसे मैं पैदा हुआ हूँ, तबसे आज ही मैंने ऐसा अद्भुत बालक देखा है। मैं समझता हूँ, यह कोई देवबालक ही हमें भाग्यवश प्राप्त हुआ है
vaiśampāyana uvāca |
idam atyadbhutaṃ bhīru yato jāto 'smi bhāvini |
dṛṣṭavān devagarbho 'yaṃ manye 'smākam upāgataḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അവൻ പറഞ്ഞു: “ഭീരുവേ, ഭാവിനീ! ഞാൻ ജനിച്ച നാൾ മുതൽ ഇന്നുവരെ ഇത്ര അത്ഭുതകരമായ ഒരു ബാലനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇത് ദേവഗർഭനായ ശിശുവാണ്; വിധിവശാൽ നമ്മുടെ അടുക്കൽ വന്നതെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahābhārata’s recurring idea that extraordinary events—especially the appearance of an exceptional child—may signal divine providence (daiva) at work, inviting reverence, careful discernment, and ethical responsibility toward what has been entrusted to one’s care.
The speaker expresses astonishment at seeing an unusually wondrous child, addressing a woman as “bhīru” and “bhāvini,” and concludes that the child seems divinely originated and has come to them by destiny.