Shloka 1
हि आन () है 7 आम - इसी अध्यायके चौदहवें श्लोकमें सूर्यदेवने उस कारणका स्पष्टीकरण किया है। सप्ताधिकत्रिशततमो< ध्याय: सूर्यद्वारा कुन्तीके उदरमें गर्भस्थापन वैशम्पायन उवाच सातु कन्या बहुविध॑ ब्रुवन्ती मधुरं वच: । अनुनेतुं सहस्रांशुंन शशाक मनस्विनी,वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! इस प्रकार राजकन्या मनस्विनी कुन्ती नाना प्रकारसे मधुर वचन कहकर अनुनय-विनय करनेपर भी भगवान् सूर्यको मनानेमें सफल न हो सकी
Vaiśampāyana uvāca | sā tu kanyā bahuvidhaṁ bruvantī madhuraṁ vacaḥ | anunetuṁ sahasrāṁśuṁ na śaśāka manasvinī ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ജനമേജയാ! ദൃഢചിത്തയായ കന്യക കുന്തി പലവിധ മധുരവും അപേക്ഷാഭരിതവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിട്ടും സഹസ്രാംശുവായ സൂര്യദേവനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sweet speech and earnest pleading do not always undo an action once a divine power has been invoked; the verse highlights ethical responsibility and the limits of human control when dealing with boons and sacred forces.
Kuntī, still a maiden, tries in many ways to persuade and appease the Sun-god (Sūrya), but she cannot succeed; the story is moving toward the irreversible consequence of the divine encounter initiated by her earlier act.