Shloka 7
तत्र भार्यासहाय: स वृतो वृद्धैस्तपोधनै: । आश्वासितोडपि चित्रार्थ: पूर्वराज्ञां कथाश्रयैः,तपस्याके धनी वृद्ध ब्राह्मणोंद्वारा घिरे हुए पत्नीसहित राजा ट्ुमत्सेनको प्राचीन राजाओंकी विचित्र अर्थोंसे भरी हुई कथाएँ सुनाकर पूरा आश्वासन दिया गया, तो भी वे दोनों वृद्ध बारंबार सान्त्वना मिलते रहनेपर भी अपने पुत्रको देखनेकी इच्छासे उसके बचपनकी बातें सोचते हुए बहुत दुःखी हो गये
tatra bhāryāsahāyaḥ sa vṛto vṛddhais tapodhanaiḥ | āśvāsito 'pi citrārthaḥ pūrvarājñāṃ kathāśrayaiḥ ||
അവിടെ ഭാര്യയോടുകൂടിയ രാജാവ് ദ്യുമത്സേനൻ തപോധനരായ വൃദ്ധ ഋഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടു. പൂർവരാജാക്കന്മാരുടെ വിചിത്രവും അർത്ഥസമ്പന്നവുമായ കഥകൾ പറഞ്ഞ് അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആശ്വസിപ്പിച്ചെങ്കിലും, ആ വൃദ്ധ ദമ്പതികൾ പുത്രദർശനലാലസയിൽ, അവന്റെ ബാല്യസ്മൃതികൾ ഓർത്തുകൊണ്ട്, അത്യന്തം ദുഃഖിച്ചു.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Even wise counsel and exemplary stories can soothe the mind, yet deep attachment and parental love may continue to generate sorrow; the passage highlights both the compassionate role of ascetics and the human persistence of grief despite reassurance.
Mārkaṇḍeya describes Dyumatsena and his wife living among elderly ascetics. The sages console the king with meaningful tales of ancient rulers, but the couple still grieves intensely, repeatedly thinking of their son’s childhood and yearning to see him.