Shloka 23
अन्तश्नरति भूतानां मातरिश्वा सदागति: । स मे विमुज्चतु प्राणान् यदि पापं चराम्यहम्,“निरन्तर संचरण करनेवाले वायुदेव समस्त प्राणियोंके भीतर विचरते हैं। यदि मैंने कोई पापाचार किया हो तो वे वायुदेवता मेरे प्राणोंका परित्याग कर दें
antaścarati bhūtānāṁ mātariśvā sadāgatiḥ | sa me vimuñcatu prāṇān yadi pāpaṁ carāmy aham ||
സകല ജീവികളുടെയും അന്തർഭാഗത്ത് നിരന്തരം സഞ്ചരിക്കുന്ന സദാഗാമിയായ മാതരിശ്വൻ—വായുദേവൻ—സാക്ഷിയാണ്. ഞാൻ ഏതെങ്കിലും പാപാചാരം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ വായുദേവൻ എന്റെ പ്രാണങ്ങളെ വിട്ടുവിട്ട് എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കട്ടെ.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse frames ethical self-accountability: since the life-breath (Vāyu/Mātariśvan) pervades all beings as an inner mover and witness, one should speak and act with truth and purity—so much so that the speaker stakes his very life on the absence of sin.
Mārkaṇḍeya utters a solemn imprecation-like oath: invoking the ever-moving Wind within all creatures, he declares that if he has committed wrongdoing, may that deity withdraw his prāṇas—using the indwelling divine presence as guarantor of his moral claim.