Shloka 10
उवाच रामो वैदेहीं परामर्शविशड्कित: । गच्छ वैदेहि मुक्ता त्वं यत् कार्य तन्मया कृतम्,श्रीरामचन्द्रजीके मनमें यह संदेह हुआ कि सम्भव है, सीता पर पुरुषके स्पर्शसे अपवित्र हो गयी हों; अतः उन्होंने विदेहनन्दिनी सीतासे स्पष्ट वचनोंद्वारा कहा --विदेहकुमारी! मैंने तुम्हें रावणकी कैदसे छुड़ा दिया। अब तुम जाओ। मेरा जो कर्तव्य था, उसे मैंने पूरा कर दिया
mārkaṇḍeya uvāca | uvāca rāmo vaidehīṃ parāmarśa-viśaṅkitaḥ | gaccha vaidehi muktā tvaṃ yat kāryaṃ tanmayā kṛtam |
മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ആലോചിച്ച് സംശയത്തിൽ കലങ്ങിയ രാമൻ വൈദേഹിയോട് പറഞ്ഞു—“വൈദേഹി, പോകുക; നീ മോചിതയാണ്. എന്റെ കർത്തവ്യമായ കാര്യം ഞാൻ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic dilemma: fulfilling public/royal duty (rescuing the abducted queen and punishing wrongdoing) can still leave unresolved ethical questions about trust, social perception, and personal responsibility. It invites reflection on how suspicion and concern for reputation can harden speech and strain relationships even after righteous action.
In Mārkaṇḍeya’s narration of the Rāma story within the Mahābhārata, Rāma addresses Sītā after her release from captivity. He declares that she is free to go and that he has completed his required task, speaking under the shadow of doubt and social concern.