Shloka 8
Kuntī–Sūrya-saṃvāda: Autonomy, Reputation, and the Promise of Karṇa
ततो विभीषण: पार्थ राममिक्ष्वाकुनन्दनम् । उवाच विज्वरं दृष्टवा कृताञ्जलिरिदं वच:,युधिष्ठिर! तदनन्तर विभीषणने इक्ष्वाकुकुलनन्दन श्रीरामचन्द्रजीको नीरोग एवं स्वस्थ देख हाथ जोड़कर इस प्रकार कहा--
tato vibhīṣaṇaḥ pārtha rāmam ikṣvāku-nandanam | uvāca vijvaraṃ dṛṣṭvā kṛtāñjalir idaṃ vacaḥ |
അപ്പോൾ വിഭീഷണൻ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിന്റെ ആനന്ദമായ ശ്രീരാമനെ ജ്വരമില്ലാതെ പൂർണ്ണാരോഗ്യത്തോടെ കണ്ടു കരംകൂപ്പി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. യുധിഷ്ഠിരാ! തുടർന്ന് ഭക്തിയും ധർമ്മബോധവും നിറഞ്ഞ വിനയത്തോടെ അവൻ രാമനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethic of humility and devotion: when one beholds a righteous person restored from suffering, the fitting response is respectful gratitude (añjali) and dharma-aligned speech, recognizing virtue and divine support rather than personal pride.
Mārkaṇḍeya recounts to Yudhiṣṭhira that Vibhīṣaṇa, seeing Rāma healthy and free from distress, approaches with folded hands and begins to speak—setting up Vibhīṣaṇa’s forthcoming words of reverence and counsel.