Shloka 17
Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
कीलालजं न खादेयं करिष्ये चासुरव्रतम् । नास्तीति नैव वक्ष्यामि याचितो येन केनचित्,उस समय कर्णने दुर्योधनसे कहा--“नृपश्रेष्ठ! मेरी यह प्रतिज्ञा सुन लो--“जबतक अर्जुन मेरे हाथसे मारा नहीं जाता, तबतक मैं दूसरोंसे पैर नहीं धुलवाऊँगा, केवल जलसे उत्पन्न पदार्थ नहीं खाऊँगा और आसुरव्रत (क्रूरता आदि) नहीं धारण करूँगा। किसीके भी कुछ माँगनेपर “नहीं है", ऐसी बात नहीं कहूँगा”
kīlālajaṃ na khādeyaṃ kariṣye cāsuravratam | nāstīti naiva vakṣyāmi yācito yena kenacit ||
“കീലാലജന്യമായ (മദ്യോത്പന്നമായ) ഒന്നും ഞാൻ ഭക്ഷിക്കുകയില്ല; ക്രൂരതയും അധർമ്മവും നിറഞ്ഞ ‘ആസുരവ്രതം’ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുകയുമില്ല. ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും യാചിച്ചാൽ, ‘ഇല്ല’ എന്നു ഞാൻ ഒരിക്കലും പറയുകയില്ല.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights self-restraint and ethical speech: refusing indulgence (avoiding intoxicant-derived food), rejecting ‘āsura’ conduct (cruelty/adharma), and maintaining a commitment to generosity by not dismissing a supplicant with ‘I have nothing.’
The narrator reports a vow attributed to Karṇa in conversation with Duryodhana: he binds himself to disciplined living and unwavering giving, presented alongside his martial resolve connected with his enmity toward Arjuna.