Shloka 11
Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
तमब्रवीन्महाराजो धार्तराष्ट्री महायशा:,राजसूये पुनर्वीर त्वमेवं वर्धयिष्यसि । तब महायशस्वी महाराज दुर्योधनने उससे इस प्रकार कहा--“वीर! तुम्हारा यह कथन सत्य है। नरश्रेष्ठ जब दुरात्मा पाण्डव मारे जायँगे, उस समय महायज्ञ राजसूयके समाप्त होनेपर तुम पुनः इसी प्रकार मेरा अभिनन्दन करोगे”
tam abravīn mahārājo dhārtarāṣṭrī mahāyaśāḥ | rājasūye punar vīra tvam evaṁ vardhayiṣyasi ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ധൃതരാഷ്ട്രവംശത്തിലെ മഹായശസ്വിയായ മഹാരാജാവ് അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു—“വീരാ, രാജസൂയത്തിലും നീ വീണ്ടും ഇതുപോലെ തന്നെ എന്റെ യശസ്സിനെ വർധിപ്പിക്കും.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how royal pride seeks reinforcement through public ritual and praise; ethically, it warns that craving acclaim and power can distort judgment and pull one away from dharma.
Vaiśampāyana narrates that Duryodhana (a Dhṛtarāṣṭra prince) speaks to someone present, asserting that during the Rājasūya sacrifice the person will again praise and magnify him—an expression of confidence and self-glorification.