Shloka 37
Skanda–Mātṛgaṇa-janma: Kumārakāḥ, Kanyāgaṇāḥ, and the Vīrāṣṭaka (स्कन्द-मातृगण-सम्भवः)
सुखभश्रव्यतया विद्वन् मुहूर्त इव मे गत: । न हि तृप्तो5स्मि भगवन् शृण्वानो धर्ममुत्तमम्,विद्वन! यह कथा सुननेमें इतनी सुखद थी कि मेरा बहुत-सा समय भी दो घड़ीके समान बीत गया। भगवन्! आपके मुखसे यह धर्मकी उत्तम कथा सुनते-सुनते मुझे तृप्ति ही नहीं हो रही है
sukhabhaśravyatayā vidvan muhūrta iva me gataḥ | na hi tṛpto 'smi bhagavan śṛṇvāno dharmam uttamam ||
ഹേ വിദ്വാനേ, ഈ കഥ കേൾക്കാൻ അത്രയും സുഖകരമായതിനാൽ ദീർഘസമയവും എനിക്ക് ഒരു മുഹൂർത്തംപോലെ കടന്നുപോയി. ഭഗവൻ, നിങ്ങളുടെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് ധർമ്മത്തിന്റെ ഈ ഉത്തമോപദേശം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് തൃപ്തി വരുന്നില്ല.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the value of śravaṇa—attentive listening to dharma. True ethical instruction is not merely informative but transformative and deeply pleasing, creating an ongoing thirst to hear and internalize what is right.
Yudhiṣṭhira addresses a revered, learned speaker after hearing a discourse on dharma. He says the teaching was so enjoyable that time seemed to pass like a moment, and he still feels unsated—requesting, by implication, that the instruction continue.