Shloka 6
विषमां च दशां प्राप्तो देवान् गहति वै भृशम् । आत्मन: कर्मदोषाणि न विजानात्यपण्डित:,मूर्ख मानव संकटकी दशामें पड़नेपर देवताओंको बहुत कोसता है, उनकी भरपेट निन्दा करता है; किंतु वह यह नहीं समझता कि यह अपने ही कर्मोका दोषावह परिणाम है
viṣamāṃ ca daśāṃ prāpto devān gahati vai bhṛśam | ātmanaḥ karmadoṣāṇi na vijānāty apaṇḍitaḥ ||
മൂഢൻ കഠിനവും അസമവുമായ അവസ്ഥയിൽ വീഴുമ്പോൾ ദേവന്മാരെ അത്യന്തം കുറ്റപ്പെടുത്തി നിന്ദിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഈ ദുഃഖം തന്റെ തന്നെ കര്മ്മദോഷങ്ങളുടെ ഫലമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.
व्याध उवाच
Educational Q&A
One should not blame the gods for misfortune; adversity is often the ripened result of one’s own actions, and wisdom lies in recognizing personal responsibility (karma-doṣa) rather than indulging in reproach.
In the Vyādha’s instruction (the hunter’s discourse), he rebukes the common habit of people in distress to curse the gods, explaining that such blame comes from ignorance, since the true cause is one’s own prior conduct and its consequences.