Shloka 17
Dharma-vyādha on Parental Worship
Pitṛ-mātṛ-śuśrūṣā as Paramadaivata
शयानं शयने दिव्ये नागभोगे महाद्युतिम्,वे शेषनागके शरीरकी दिव्य शय्यापर शयन किये हुए थे। उनका तेज महान् है। वे जिस शबय्यापर शयन करते हैं, उसकी लंबाई-चौड़ाई कई योजनोंकी है। भगवानके मस्तकपर किरीट और कण्ठमें कौस्तुभभणिकी शोभा हो रही थी। उन्होंने रेशमी पीताम्बर धारण कर रखा था
śayānaṃ śayane divye nāgabhoge mahādyutim |
മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—“ഞാൻ ആ പരമദീപ്തനായ ഭഗവാനെ ദിവ്യശയ്യയിൽ—മഹാശേഷനാഗത്തിന്റെ ഭോഗങ്ങളിൽ—ശയനിച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അവന്റെ തേജസ് അപാരമായിരുന്നു; അവൻ വിശ്രമിച്ച ശയ്യ പല യോജന നീളവും വീതിയും വ്യാപിച്ചിരുന്നു. ശിരസ്സിൽ കിരീടം, കണ്ഠത്തിൽ കൗസ്തുഭമണിയുടെ ദീപ്തി, ദേഹത്തിൽ രേഷ്മപീതാംബരം.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent recognition of the Divine as the cosmic sustainer: His majesty, symbols (Kaustubha, crown, pītāmbara), and repose on Śeṣa signify stable cosmic order and protection—encouraging devotion grounded in awe and dharmic orientation.
Mārkaṇḍeya describes a vision of the supremely radiant Lord (Vişṇu/Nārāyaṇa) reclining on the coils of Śeṣa upon a vast divine couch, adorned with crown and Kaustubha jewel, wearing a yellow silken garment.