Dharma-vyādha’s Analysis of Moral Decline and the Mahābhūta–Guṇa Schema (धर्मव्याधोपदेशः)
एवंविधेषु दातव्या न समृद्धेषु भारत । को गुणो भरतश्रेष्ठ समृद्धेष्वभिवर्जितम्,भारत! ऐसे ही लोगोंको गोदान करना चाहिये, धनवानोंको नहीं। भरतश्रेष्ठ! धनवानोंको देनेसे क्या लाभ है?
evaṁvidheṣu dātavyā na samṛddheṣu bhārata | ko guṇo bharataśreṣṭha samṛddheṣv abhivarjitam ||
ഹേ ഭാരതാ! ദാനം ഇത്തരക്കാര്ക്കാണ് നൽകേണ്ടത്; ഇതിനകം സമൃദ്ധരായവർക്കല്ല. ഹേ ഭരതശ്രേഷ്ഠാ! ഒന്നിനും കുറവില്ലാത്ത ധനവാന്മാർക്ക് നൽകിയാൽ എന്ത് പുണ്യലാഭം?
मार्कण्डेय उवाच
Charity gains ethical and spiritual value when directed toward those in genuine need; giving to the already wealthy yields little meaningful merit because it does not relieve suffering or deficiency.
Mārkaṇḍeya addresses a Bharata prince (in this section, commonly Yudhiṣṭhira) and instructs him on the proper recipients of gifts, emphasizing discernment in dāna as part of righteous conduct.