Shloka 39
Śālva–Pradyumna Yuddha: Sārathya-kauśala, Astra-pratikāra, Daiva-niyati
Chapter 20
ततो व्योम महाराज शतसूर्यमिवाभवत् । शतचन्द्रं च कौन्तेय सहस्नायुततारकम्,कुन्तीपुत्र महाराज युधिष्ठिर! इसके बाद आकाश सौ सूर्योसे उदभासित-सा दिखायी देने लगा। उसमें सैकड़ों चन्द्रमा और करोड़ों तारे दिखायी देने लगे
tato vyoma mahārāja śatasūryam ivābhavat | śatacandraṃ ca kaunteya sahasrāyutatārakam ||
അപ്പോൾ, ഹേ മഹാരാജാ, ആകാശം നൂറു സൂര്യന്മാർ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ ദീപ്തമായി തോന്നി. ഹേ കൗന്തേയ, അവിടെ നൂറു ചന്ദ്രന്മാരും ആയിരങ്ങളായും പതിനായിരങ്ങളായും നക്ഷത്രങ്ങളും തിളങ്ങി നിന്നു.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes how extraordinary cosmic signs can mark moments of divine intervention or moral turning points; it invites the listener to recognize that dharmic events may be accompanied by awe-inspiring manifestations that humble human pride and reorient attention toward higher order and purpose.
Vāsudeva describes a sudden transformation of the heavens: the sky blazes as if with a hundred suns, accompanied by a hundred moons and innumerable stars—an adbhuta (marvel/omen) indicating an exceptional, superhuman occurrence unfolding in the story.