Śālva–Pradyumna Yuddha: Sārathya-kauśala, Astra-pratikāra, Daiva-niyati
Chapter 20
तामहं माययैवाशु प्रतिगृह्य व्यनाशयम् । तस्यां हतायां मायायां गिरिशृज्जैरयोधयत्,शाल्वकी उस मायाको मैंने मायाद्वारा ही नियन्त्रित करके नष्ट कर दिया। उस मायाका नाश होनेपर वह पर्वतके शिखरोंद्वारा युद्ध करने लगा
tām ahaṃ māyayāivāśu pratigṛhya vyanāśayam | tasyāṃ hatāyāṃ māyāyāṃ giriśṛṅgair ayodhayat ||
വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു—ആ മായയെ ഞാൻ എന്റെ തന്നെ ദിവ്യശക്തിയാൽ ഉടൻ തടഞ്ഞ് നശിപ്പിച്ചു. ആ മായ വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൻ പർവ്വതശിഖരങ്ങൾ എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് യുദ്ധം തുടർന്നു.
वासुदेव उवाच
The verse contrasts deceptive force (māyā used for harm) with rightful counter-force: Vāsudeva neutralizes illusion through superior discernment and power, implying that adharma-based stratagems are ultimately checked, while dharma requires clarity and restraint in confronting deception.
Vāsudeva narrates that he quickly seized and destroyed an enemy’s māyā (a magical/illusory contrivance). Once that illusion was broken, the opponent continued the fight by attacking with mountain-peaks, escalating to brute, destructive warfare.