Shloka 3
Śālva–Pradyumna Yuddha: Sārathya-kauśala, Astra-pratikāra, Daiva-niyati
Chapter 20
अनभिशक्ञेयरूपाणि द्वारकोपवनानि च । दृष्टवा शड्कोपपन्नो5हमपृच्छे हृदिकात्मजम्,द्वारकाके वन-उपवन तो ऐसे हो रहे थे, मानो पहचाने ही न जाते हों। यह सब देखकर मेरे मनमें बड़ी शंका हुई और मैंने कृतवर्मासे पूछा--
anabhijñeyarūpāṇi dvārakopavanāni ca | dṛṣṭvā śaṅkopapanno 'ham apṛcche hṛdikātmajam ||
ദ്വാരകയിലെ ഉദ്യാനങ്ങളും ഉപവനങ്ങളും തിരിച്ചറിയാനാകാത്തവിധം മാറിയിരിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. അതുകണ്ട് എന്റെ മനസ്സിൽ ഗാഢമായ സംശയം ഉദിച്ചു; ആ അശുഭ സൂചനയിൽ വിറങ്ങലിച്ച് ഞാൻ ഹൃദീകപുത്രനായ കൃതവർമ്മനോട് ചോദിച്ചു.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical vigilance: when signs of disorder and unnatural change appear, a responsible leader does not ignore them but investigates promptly. It also gestures toward the Mahābhārata’s theme of impermanence—prosperity and beauty can swiftly shift, demanding discernment and readiness to act in accordance with dharma.
Vāsudeva (Kṛṣṇa) observes that the groves and gardens of Dvārakā look strangely transformed, as if unrecognizable. Alarmed by this ominous sign, he turns to Kṛtavarmā (identified as the son of Hṛdīka) and questions him to learn the cause and meaning of the disturbance.