Shloka 30
अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
सृष्टवा देवमनुष्यांस्तु गन्धर्वोरगराक्षसान् । स्थावराणि च भूतानि संहराम्यात्ममायया,मैं ही अपनी मायासे देवता, मनुष्य, गन्धर्व, नाग, राक्षस तथा स्थावर प्राणियोंकी सृष्टि करके समय आनेपर पुन: उनका संहार कर डालता हूँ
sṛṣṭvā devamanuṣyāṁs tu gandharvoragarākṣasān | sthāvarāṇi ca bhūtāni saṁharāmy ātma-māyayā ||
ഞാൻ തന്നെയാണ് എന്റെ മായാശക്തിയാൽ ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും, ഗന്ധർവന്മാരെയും നാഗങ്ങളെയും രാക്ഷസന്മാരെയും, കൂടാതെ സ്ഥാവരഭൂതങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്; കാലം വന്നാൽ എന്റെ മായയാൽ തന്നെയവയെ സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു।
देव उवाच
Educational Q&A
All categories of beings—divine, human, and other—are manifested and withdrawn under a single divine governance through māyā. Ethically, this frames worldly power and identity as transient, encouraging humility, restraint, and steadfast adherence to dharma rather than attachment or enmity.
The divine speaker declares his cosmic function: he creates various orders of beings and, when the time comes, dissolves them again by his own power. The statement situates the ongoing events within a larger cycle of creation and reabsorption.