Shloka 163
मामेव सतत विद्राश्चिन्तयन्त उपासते । शान्तिपरायण, संयमी, जिज्ञासु, काम-क्रोध-द्वेघपहित आसक्तिशून्य, निष्पाप, सात्विक, नित्य अहंकारशून्य तथा अध्यात्मज्ञानकुशल यति एवं ब्राह्मण सदा मेरा ही चिन्तन करते हुए उपासना करते हैं
mām eva satataṃ vidrāś cintayanta upāsate | śāntiparāyaṇāḥ saṃyaminaḥ jijñāsavaḥ kāma-krodha-dveṣa-prahitāḥ āsaktiśūnyā niṣpāpāḥ sāttvikā nityam ahaṅkāraśūnyāḥ tathā adhyātmajñānakuśalā yataya evaṃ brāhmaṇāḥ sadā mamaiva cintanaṃ kṛtvā upāsate |
ദേവൻ പറഞ്ഞു—ജ്ഞാനികളും സ്ഥിരചിത്തരുമായവർ എപ്പോഴും എന്നെയേ ചിന്തിച്ച് എന്നെയേ ഉപാസിക്കുന്നു. ശാന്തിയാണ് അവരുടെ ആശ്രയം; അവർ സംയമികളും തത്ത്വജിജ്ഞാസുക്കളുമാണ്. കാമം, ക്രോധം, ദ്വേഷം എന്നിവയിൽ നിന്ന് വിമുക്തർ; ആസക്തിശൂന്യർ, നിഷ്പാപർ, സാത്ത്വികർ. നിത്യവും അഹങ്കാരരഹിതരായി, അധ്യാത്മജ്ഞാനത്തിൽ നിപുണരായ യതികളും ബ്രാഹ്മണരും സദാ എന്നെയേ ധ്യാനിച്ച് ഉപാസിക്കുന്നു।
देव उवाच
Educational Q&A
True worship is defined as steady contemplation of the Divine supported by ethical and psychological discipline: peace as one’s aim, restraint, freedom from desire/anger/hatred, non-attachment, purity, egolessness, and competence in self-knowledge.
A deity speaks to describe the qualities of ideal spiritual practitioners—ascetics and brahmins—who worship not merely through ritual but through constant remembrance and inner transformation, presenting a normative model of dharmic devotion in the forest-episode context of Vana Parva.