Shloka 44
कामीकवन-समागमः
Kāmyaka Forest Meeting: Kṛṣṇa’s Visit; Mārkaṇḍeya and Nārada Arrive
पृष्ठतो वायस: कृष्णो याहि याहीति शंसति । मुहुर्मुहु: स्फुरति च दक्षिणो5स्य भुजस्तथा,पीछेकी ओरसे काला कौवा “जाओ-जाओ'” की रट लगा रहा था और उनकी दाहिनी बाँह बार-बार फड़क उठती थी
pṛṣṭhato vāyasaḥ kṛṣṇo yāhi yāhīti śaṃsati | muhurmuhuḥ sphurati ca dakṣiṇo 'sya bhujas tathā ||
പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു കറുത്ത കാക്ക വീണ്ടും വീണ്ടും “പോ, പോ” എന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു; അതേ സമയം അവന്റെ വലത് ഭുജവും ആവർത്തിച്ച് വിറച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how traditional epic narrative treats natural signs (bird-calls, bodily twitching) as moral-psychological prompts: they urge action and signal that one’s path is entering a consequential, fate-laden moment, inviting vigilance and discernment.
As the story is being narrated by Vaiśampāyana, the scene describes ominous signs accompanying a person’s movement: a black crow calls from behind repeating “go, go,” while the person’s right arm repeatedly twitches—both functioning as portents of what is about to occur.