Shloka 29
कामीकवन-समागमः
Kāmyaka Forest Meeting: Kṛṣṇa’s Visit; Mārkaṇḍeya and Nārada Arrive
किंतु नाद्यानुशोचामि तथा55त्मानं विनाशितम् यथा तु विपिने न्यस्तान् भ्रातृन् राज्यपरिच्युतान्,'परंतु आज मैं अपनी मृत्युके लिये उतना शोक नहीं करता हूँ, जितना कि राज्यसे वंचित हो वनमें पड़े हुए अपने भाइयोंके लिये मुझे शोक हो रहा है
kintu nādyānuśocāmi tathātmānaṁ vināśitam yathā tu vipine nyastān bhrātṝn rājya-paricyutān
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— എന്നാൽ ഇന്ന് എന്റെ സ്വന്തം നാശത്തിനേക്കാൾ, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട് വനത്തിൽ തള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ സഹോദരന്മാരെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ കൂടുതൽ ദുഃഖിക്കുന്നത്.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical hierarchy of concern: personal suffering is secondary to compassion and responsibility toward one’s kin who have been unjustly dispossessed and forced into hardship. It underscores fraternal loyalty and the moral weight of exile and loss of rightful status.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker expresses that his sorrow is not chiefly for his own ruin or death, but for his brothers who, having lost their kingdom, are left to live in the forest—emphasizing the tragedy of their displacement.