Shloka 29
Kailāsa-darśana, Badarī-vāsa, and Sarasvatī–Dvaitavana Transition (कैलासदर्शन–बदरीवास–सरस्वतीद्वैतवनगमनम्)
ततो<हं शरजालेन दिव्यास्त्रनुदितेन च व्यगृह्नं सह दैतेयैस्तत् पुरं पुरुषर्षभ,नरश्रेष्ठ! फिर दिव्यास्त्रोंसे अभिमन्त्रित बाणसमूहोंकी वृष्टि करते हुए मैंने दैत्योंसहित उस नगरको क्षत-विक्षत करना आरम्भ किया
tato 'haṃ śarajālena divyāstrānuditena ca vyagṛhṇaṃ saha daiteyais tat puraṃ puruṣarṣabha
പുരുഷർഷഭാ! തുടർന്ന് ദിവ്യാസ്ത്രശക്തിയാൽ പ്രേരിതമായ ശരജാലം വിരിച്ച്, ദൈത്യരോടുകൂടിയ ആ പുരത്തെ ഞാൻ എല്ലാദിക്കിലും മുറുകെ പിടിച്ചു; അതിനെ ക്ഷതവിക്ഷതമാക്കാൻ തുടങ്ങി।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the immense, almost irresistible efficacy of divinely empowered weaponry, while implicitly pointing to the moral weight of such power: victory achieved through overwhelming force also entails large-scale devastation, inviting reflection on restraint and responsibility in warfare.
Arjuna describes how he launched a dense barrage of arrows, empowered by divine astras, and began to damage a fortified city, acting in concert with the Daityas mentioned in the passage.