Shloka 17
Gandhamādana-nivāsaḥ — Draupadyāḥ prārthanā, Bhīmasenārohaṇaṃ, Maṇimāna-yuddham
Chapter 157: Draupadi’s request, Bhima’s ascent, and the combat with Maniman
एतस्मिन्नन्तरे वायुर्दिव्यगन्धवह: शुचि: । सुखप्रह्नलादन: शीत: पुष्पवर्ष ववर्ष च,इसी समय दिव्य सुगन्धसे परिपूर्ण पवित्र वायु चलने लगी, जो शीतल तथा सुख और आह्लाद देनेवाली थी। साथ ही वहाँ फूलोंकी वर्षा होने लगी
etasminn antare vāyur divya-gandha-vahaḥ śuciḥ | sukha-prahlādanaḥ śītaḥ puṣpa-varṣaṃ vavarṣa ca ||
അന്നേ സമയത്ത് ദിവ്യസുഗന്ധം വഹിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ കാറ്റ് വീശിത്തുടങ്ങി—ശീതളവും സുഖകരവും ഹൃദയം ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നതുമായ. അതോടൊപ്പം അവിടെ പുഷ്പവൃഷ്ടിയും ആരംഭിച്ചു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse signals that purity and rightness in a situation are often marked in epic narrative by auspicious natural signs—cool fragrant wind and a shower of flowers—suggesting a moral or spiritual harmony and a tacit divine assent to the unfolding event.
Vaiśampāyana describes a sudden, auspicious change in the environment: a pure, cool, fragrant breeze begins to blow, and flowers rain down, indicating a significant or sanctified moment occurring at that point in the story.