Shloka 5
यवक्रीत-वधः
The Slaying of Yavakrīta at Raibhya’s Hermitage
तत एकान्तमुन्नीय मज्जयामास भारत । आजगाम तदा रैभ्य: स्वमाश्रममरिंदम,शत्रुविनाशन भारत! तब यवक्रीतने उसे एकान्तमें ले जाकर पापके समुद्रमें डुबो दिया। (उसके साथ रमण किया।) इतनेहीमें रैभ्यमुनि अपने आश्रममें आ गये
tata ekāntam unnīya majjayāmāsa bhārata | ājagāma tadā raibhyaḥ svam āśramam ariṃdama ||
അപ്പോൾ, ഹേ ഭാരതാ! അവളെ ഏകാന്തസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി പാപസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിച്ചെന്നപോലെ—ബലാത്സംഗമായി അപമാനിച്ചു. അതേസമയം, ഹേ ശത്രുദമനാ! ഋഭ്യമുനി തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical collapse that follows when desire overrides restraint: secrecy (ekānta) becomes the setting for adharma, and the language of “plunging into sin” highlights the karmic and social consequences of violating dharma.
A woman is taken aside to a secluded place and sexually violated; immediately afterward, the sage Raibhya arrives back at his hermitage, setting up the next turn of the episode.